Na maandenlang binnen opgesloten te zitten en de meest saaie tijd ooit doorgemaakt te hebben, is het dan nu eindelijk zo ver: Brugkamp gaat van start! Uiteraard met wat extra (maat)regeltjes, maar dat laten we de pret niet drukken. Het begon al op een nieuwe manier: in een lijn stonden alle tieners met hun hebben en houden de route te doorlopen.
Toen ik vanmorgen wakker werd dacht ik meteen: ongelofelijk, het is vandaag vrijdag.... Wat is de tijd ontzettend snel gegaan. Elk jaar weer gaan er weken van voorbereiding aan vooraf maar eenmaal begonnen vliegt de tijd. Als ik kijk naar mijn energielevel zou je zeggen dat het mooi is geweest, maar de gedachten dat ze weggaan maakt dat mijn keel zich een beetje dichtknijpt.
De laatste volledige dag van Tienerkamp is alweer bijna ten einde. Bijna, want hoewel deze blog om 2 uur 's nachts wordt geschreven, is het nachtspel nog in volle gang. Daarover straks meer!
Morgen komen jullie de kinderen alweer ophalen! Maar daar zijn we nu nog niet helemaal klaar voor. Er valt nog zoveel te ontdekken op dit eiland. Zoals gisteren, toen we het onbewoonde bos ingingen om de cijfercodes voor de schat te ontcijferen. Al snel kwamen we in het bos een tolweg tegen. De boswachter vroeg 2 muntjes, maar de leiding zei dat de kinderen 3 muntjes moesten betalen.
Vanmorgen begonnen we allemaal een beetje later, want: het was tijd vannacht voor het nachtspel! Maar eerst zal ik even vertellen wat we de rest van de dag hebben gedaan.
Wat gaat de week hard! Het is alweer woensdag. Op ons eiland staan inmiddels hutten, is er vuur gemaakt om ons warm te houden en bouwen en knutselen we van alles om het gezellig te maken.
Zoals elke ochtend begonnen we vandaag weer met stille tijd voor de tieners. In hun eentje of in tweetallen lezen ze de Bijbel stukken uit het evangelie van Lukas. Het is indrukwekkend om zo veel tieners 's ochtends biddend en bijbellezend te zien.
Wat hebben we gisteren een heerlijke dag gehad! Het weer was mooi en de sfeer zat er goed in. We vergeten al een beetje welke dag het is of hoe lang we al op ons onbewoonde eiland zijn, want iedereen voelt zich steeds meer thuis en gaat lekker mee in het kampritme. Ook leren we hoe we kunnen overleven op het eiland. Daarbij is het ook belangrijk dat we goed met elkaar omgaan.
